Henüz 14 yaşıma girmemişken…

Henüz 14 yaşıma girmemişken herkesin başına gelebilecek bir olay başıma geldi ve gözümü cezaevinde açtım.sanki bir dünyadan başka bir dünyaya geçmiştim her şey çok tuhaf geliyordu ama yaşım itibariyle uyum sağlamaya yeni şeyler öğrenmeye çok müsait olduğum için alışmam çok zaman almadı yeni dünyama. etrafımdaki her kişi farklı bir dünyaydı iyisiyle kötüsüyle ve şimdi bakıyorum da daha sağlam adımlar atmak için daha iyi kararlar vermek için hayatımı kazanmak dik durmak için o kişilerin her birinden ayrı ayrı ders çıkarmışım kendime. o kadar kişiyi tanımak öyle bir tecrübe ki parayla,malla,mülkle satın alınması imkansız .bizler haberlerde, gazetelerde anlatılan yaşam koşulları hayal edilen kişileri tanıdık bizzat kendimiz olduk bu önemli bir şey değerlendirmek lazım cezaevinin, ıslah evinin sunduğu imkanlardan yararlanmak lazım. şimdi orada geçirdiğim zamanla ilgili keşkelerle başlayan bir sürü cümle kurabilirim  mesela keşke kütüphanede bulunan kitapların hepsini okusaydım, keşke okula giderken daha çok ders çalışıp okul birincisi olsaydım, keşke saçma sapan nedenlerden dolayı kavgalar tartışmalar yerine arkadaşlarımla daha uyumlu olsaydım güzel sohbetler etseydik  birbirimize ne katabiliriz ne öğretebiliriz bunların uğraşında olsaydım…orada bizlere bir sürü imkan sunuldu bunu sağlayanlara ne kadar minnet duysak azdır. en canlı örneklerden biri benim bu konuda çünkü ilkokuldan sonra çalışmaya başlamıştım ve okulla hiç alakam yoktu aklımda bile yoktu bana güzel bir imkan sağlandı ve ortaokuldan başladım, ıslah evinden çıkmadan ÖZGE-DER derneğinden gelen kişiler, çıkınca kendilerinin yardımcı olabileceklerini istersem irtibata geçebileceğimi söylediler. çıktım ve benim için yeni bir hayat başlamıştı çünkü ÖZGE-DER in değerli üyeleri, yöneticileri, çalışanları, gönüllüleri elimizden tutmuş ve benim gibi durumda olan bir çok arkadaşa okula devam etmek için maddi manevi destek olmuştu. Ankaralı olmamama rağmen ortaokuluAnkara’nın bir ilçesinde, liseyiAnkaramerkezde bitirdim bu süre içinde desteklerini hiç esirgemediler. şuan üniversite dördüncü sınıftayım ve hala maddi manevi desteklerini esirgemiyorlar sundukları bütün imkanlardan dolayı ne kadar teşekkür etsem azdı.

Nerede, nasıl bir durum içinde olursak olalım umudu yitirmeyip azim gösterdiğimiz takdirde olumlu sonuçlar peşi peşine gelecektir yeter ki istekli olalım her daim çalışalım mutlaka elinizden tutacak birileri çıkar .